Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll naar boven

Top

0 Reacties
Last-chance

Gratis* op reis met de Reclame Code Commissie

Door: | mei 8, 2014

De Reclame Code Commissie (RCC) bemoeit zich graag en vaak met de reisbranche. Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee? De belangrijkste doelstelling van de commissie is niet het consumentenbelang, maar om het consumentenvertrouwen in reclame in stand te houden! Welkom bij de Reclame Code Krommissie…

Hebben ze niets beters te doen? Dat is de vraag die ik me doorgaans stel als de Reclame Code Commissie (RCC) weer eens in actie komt, recentelijk weer bij een toch doorzichtig marktkooplui-trucje van Booking.com (’nee mevrouwtje, tis de laatste, ik zou ‘m nu maar snel kopen’)…maar dan met kamers. Misleiding? Of marketing en/of marktwerking?

 

Typisch RCC-geval

Illustratief is wat mij betreft een RCC-geval uit 2013 met een partij geheten Phönix Reizen. Nu ga ik je vragen eens na te denken wat je zou doen in het volgende geval. Je ontvangt een kaart in de brievenbus met de vermelding: ‘In de najaarsverloting is uw deelnemerskaart getrokken. U wint …4 dagen ‘Rijn/Moezel’ ter waarde van € 249,- (incl.ontbijt)’. En? Gaat de champagne open? Snel inpakken?
We lezen de bevindingen van de RCC: ‘wil de ontvanger ook daadwerkelijk in het bezit komen van de gratis reis dan wordt ‘voor alle administratieve werkzaamheden’ nog €59,90 per persoon in rekening gebracht, blijkt bij dit bedrag de BTW, ad 21%, niet te zijn inbegrepen én zijn deelnemers verplicht deel te nemen aan de excursies die minimaal €100,- per persoon bedragen. De Reclame Code Commissie oordeelt dat hier geen sprake is van een gratis reis en acht de reclame-uiting om die reden misleidend…’

 

Gratis vakantie bestaat niet

Ja hallo, meen je, dat wist ik al toen ik die umlaut zag en het woord Rijnreisje hoorde. Er bestaat geen gratis vakantie. Diegene die dit boeken betalen, via een domoren-omweg, wel min of meer wat zo’n reisje moet kosten (Phönix Reizen). Wie een toch overduidelijk dubieus kaartje in de bus ontvangt van Phönix Reizen kan op Google al meteen allerlei klachten zien, en een knullige website zonder fatsoenlijke contactgegevens. Ik gok op een thermodeken-verkooppresentatie of twee. Afijn, in a nutshell: we kennen dit soort gerommel in de marge al jaren en je moet je afvragen in welke mate je de kleine groep oliedomme consumenten nog moet beschermen, uiteraard anders dan vastgelegd in het Burgerlijk Wetboek. Maar dat is de taak niet van het RCC! ‘De Stichting Reclame Code (SRC) is de organisatie achter de Reclame Code Commissie (RCC). SRC bevordert dat adverteerders verantwoordelijke reclame maken, zodat de consument vertrouwen heeft in reclame én behoudt.’ Een essentiële wetenschap: de RCC is er voor de reclamewereld, niet voor de consument, zeker niet voor de reisbranche…

 

‘Wat denkt u nu zelf?’

Het probleem is dat ik an sich wel vertrouwen behoud in reclame, maar minder in de commissie die datzelfde vertrouwen in stand moet houden. Hoe serieus kan ik ze dan nemen als ze wel fatsoenlijke reispartijen gaan aanspreken op (veelal) redelijke pietluttigheden (zie booking.com) die een weldenkende Nederlander zelf zou moeten doorzien, maar wel veel onverdiende ‘collateral damage’ oplevert. Moet de RCC niet gewoon tegen een klacht indienende consument zeggen: ‘Meneer, echt? Wat denkt u nu zelf? We hebben wel wat beters te doen’. Maar nee, er wordt een zaak aangemaakt opdat de ‘niet al te snuggere’ consument het vertrouwen in reclame behoudt.

 

It’s all a lie

Want het gaat dus wel om reclame. Volgens Van Dale: ‘het geheel van middelen die worden ingezet om de verkoop te bevorderen, aanhangers te werven enz.’ Binnen die definitie bezien, mag je er volgens mij nog wel meer bij liegen. Maar waarom mag deodorantmerk Axe puistige pubers de indruk geven dat een sterk ruikende afscheiding uit een klier van het muskushert ze onweerstaanbeer maakt voor vrouwen… en banken laten zeggen dat ze met je ‘meedenken’, dat ze ook wel doen, totdat je geld op is. Leugens, leugens, leugens, iedere vijftien minuten, de hele televisieavond door, kijk zelf maar. Mag dat dan wel? Even kijken op de www.reclamecode.nl, dan wordt vast alles duidelijk. Maar er wordt maar één ding duidelijk: negentien artikelen, heel wat bijlagen, een complexe juristenjungle van cryptische poli-interpretabele bijzinnen, voor 250 euro per uur vast uit te pluizen. ‘Niet misleiden’ is in de Code het artikel 8, dat bestaat uit vijf sub artikelen met verdere vertakking in artikel 8.2 (bulletpoint a tot en met g), artikel 8.3 (a tot en met c én toelichting) en artikel 8.4 (a tot en met c, met ook toelichting). Wat in vier woorden kan: reclame mag niet misleiden, kan dus ook in 835 woorden, en dan vraag je er ook om.

Plat gezegd: lieg wat je wil, zelfs een zeer middelmatige advocaat krijgt je hier wel uit. Want de sanctie liegt er niet om: ‘De adverteerder kan in principe de verboden reclame niet meer gebruiken of dient deze zodanig aan te passen dat die aan de regels voldoet.’ In principe…

 

Deel dit artikel

Reacties